استاد تجویدی درگذشت، امّا ما...

    تأسف برانگيزترين خبري كه مي شد در اين روزها در مورد موسيقي شنيد، خبر فوت پير موسيقي ايران، استاد علي تجويدي بود كه "شوق كودكي اش" را هنوز هم در آخرين آثارش كه همه برآمده از دل بود، مي شنويم. هنوز هم صدايش را در گوشم دارم كه گفت: بسيار خب. باشد. بگذار بهتر شوم و بهتر شد...رفت! براي هنرمند اهل دل سراي باقي مهم است و نه، سراي فاني. من مي خواستم "آواي هنرمندان موسيقي ايران زمين"‌را با او و استاد كسايي شروع كنم. استادي كه جوابش، به من جوان، اميدواري داد كه كار را جدي تر دنبال كنم. همين كه با همه ناتواني جسماني گفت: باشد؛ يعني همه چيز! حال اگر مي خواستم به جواني بگويم، آن وقت...!!

    اما ما ايراني ها غير از آن چه كه در مبحث قبلي بيان شد، در اعلام خبرهاي بد هم دوست داريم كه از همديگر سبقت بگيريم! "فلاني تصادف كرده است." زود بدويم به اين و آن خبر بدهيم كه مبادا جايزه از دستمان بپرد! "فلاني فوت كرده است." زود گوشي تلفن را برداريم و به عالم و آدم خبر دهيم كه مبادا از دستمان در برود! ..و حالا بزرگ موسيقي ما بار سفر را بسته و از ميان ماها رفته است. چه زوذ خبر را پخش گرديم كه چه بشود؟ نتيجه اش چيست؟ مگر خبر مرگ مايه آرامش است كه چنين مي كنيم؟ پس خبرگزاري را براي چه گذاشته اند؟ همان بس است. آنها مسابقه دارند، چون وظيفه شان هست؛ امّا ما چنين وظيفه اي نداريم. تنها وظيف ما، ادامه راه اين بزرگان است و بس. در اين زمينه چه كرده ايم و چه ها نكرده ايم؟ به راستي كه ماها مرده پرستيم. جناب مولانا چيزي مي دانسته است كه سروده:

چرا مرده پرست و خصم جانيم؟!

شايد دوستانم از بنده دلخور شوند، امّا ترجيح مي دهم دوستانم دلخور شوند تا اين كه مسايل مهم را مد نظر نداشته باشيم. بايد عاشق تر باشيم.

استاد تجويدي هم عاشق بود. مگر مي شود كه هنرمند عاشق نباشد. اين آهنگ استاد تجويدي را گوش داده ايد؟:

دل آرامي يا بلاي مني         قبله عشقي يا ...الي آخر

البته چون خواننده اش مرد نيست، به ناچار براي احترام به حريم هاي ملّي، اسم نمي آورم. امّا چقدر اين كار زيبا است و پر حس. در اصل از كارهاي متفاوت استاد تجويدي است؛ يعني رنگ و بوي متفاوتي نسبت به ديگر كارهاي ايشان دارد. پر از عشق است و پر از سهل و ممتنع ها! مثل آثار سعدي. تجويدي عاشق بود، مگر كسايي نيست؟ مگر شجريان نيست؟ مگر ما نبايد باشيم؟ اگر نباشيم كه اهل هنر بودنمان بي معني است. عنصر مردم پسند بودن، نه به معناي سطحي بودن به درستي لايق آثار استاد تجويدي است. براي كساني كه مي خواهند اثر مردم پسند ارايه نمايند، توصيه اين است كه به جاي حرف زدن، خلاقيت ها و حس و حال كارهاي استاد علي تجويدي را بياموزند كه والاترين نمونه آثار مردمي را به ملت هديه نمودند.

     بحث را ادامه نمي دهم. اميدوارم كه باعث رنجش خاطر دوستان نشده باشم. هنر بيش از آن چه كه به احساس مادوني و هيجانات زودگذر بشري مربوط باشد، به منطق و حس ماورايي نيازمند است. مي دانم كه همه بهتر از من مي دانند و بنده فقط يادآوري نمودم. هنگام خوابيدن، هم بنده به حرف هايم فكر مي كنم و هم شما فكر كنيد.

     اما مشغول رانندگي كه بودم و هم چنان در فكر آخرين صحبتم با استاد تجويدي، ناخودآگاه چند بيتي به ذهنم آمد و ملهم از گوشه ديلمان دشتي و حسيني شور در ذهنم جرقه اي خورد كه تا به خانه رسيدم، آن را ضبط كردم. ان شاا... فردا آن را در وبلاگ قرار خواهم داد. اما این گونه شروع می شود:

سازی که در دست تو بود       با عاشقی دل می سرود

                 هر غم به رقص آواز کــــــرد       تا عاشقی پرواز کــــــرد...